แม้ว่าตรงหน้าของเธอจะเป็นอาเธอร์ เพนดรากอน ผู้อำนวยการและราชาแห่งคาเมล็อทแต่เธอก็ไม่มีสมาธิไปจดจ่อกับบุคคลตรงหน้าสักเท่าไหร่นัก ใบหน้าของเด็กสาวเรียบนิ่งและเอาแต่ครุ่นคิดวกไปวนมาเกี่ยวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเช้า...

 

ยูลไม่คุยกับฮวน ฮาร์วีมาหนึ่งวันหนึ่งคืนแล้ว บรรยากาศเช้าวันนี้จึงมีแต่ความเงียบ และท่าทางมึนตึง เย็นชา และไม่สนใจที่เธอแสดงออกต่อพ่อของตัวเอง 

“ ฮ้าวววววว อรุณสวัสดิ์....ยูลรี่ ” ฮวนเดินหาวลงมาจากชั้นบน ร่างกำยำบิดขี้เกียจแล้วคลี่ยิ้มบางให้ลูกสาว เรียกชื่อเธอด้วยชื่อน่ารักๆ ที่เขาแต่งเติมให้จากชื่อเดิม 

ยูลไม่แม้แต่ปรายตามอง เธอกินอาหารเช้าสำหรับตัวเองเพียงที่เดียวเงียบๆ  

“ ไข้ดาวกับไส้กรอกหมดแล้วเหรอ ไม่เห็นมีของปะป๊าเลย ” ใบหน้ายังคงระบายยิ้ม ลากเก้าอี้ออกแล้วนั่งลงตรงข้ามลูกสาว เท้าคางมองเธอกิน 

ยูลวางมีดกับส้อมลง เก็บจานที่กินไปเกินครึ่งนิดหน่อยไปวางไว้ที่อ่าง เทอาหารเช้าทิ้งแล้วล้างจานเงียบๆ เธอกำลังหงุดหงิด ยิ่งเห็นหน้าพ่อ...ยิ่งทำให้หงุดหงิดไปอีกหลายเท่าตัว หากใครถามว่าโกรธอะไร ยูลจะตอบออกไปว่าเพราะพ่อของเธอขายโพนี่...ลูกม้าที่เธอทำคลอดเองกับมือใช้หนี้พนันที่เธอไม่มีส่วนเอี่ยวด้วยแม้แต่น้อย 

“ เมื่อวานแมทธิวฝากฟรุตเค้กมาให้นะ...ลองชิมรึยัง ” 

แกร๊ก!

ยูลกระแทกจานกับอ่างล้างระบายความโกรธ นอกจากจะไม่ไปเอาม้าคืนมาแล้ว ยังไปเดทกับหนุ่มที่ไหนไม่รู้อีก ริมฝีปากปางขบเข้าหากันแล้วก็เปิดน้ำล้างจานจนเสร็จเรียบร้อย ก่อนจะเก็บของ แล้วเดินออกจากบ้านควบม้าออกไปตรงไปยังปราสาทเพื่อมารับการทดสอบด่านที่สอง ก่อนที่เธอจะเข้าเรียนที่โรงเรียนอัศวินแห่งนี้อย่างเต็มตัว 

 

“ เจ้าชื่ออะไร ”

สุรเสียงนั้นเอ่ยปากถาม พลางแย้มสรวลน้อยๆ เรียกสติของยูลกลับมาอีกครั้ง กลิ่นชาหอมกรุ่น และเนตรสีมรกตนำเธอกลับมาสู่ความเป็นจริงตรงหน้า

“ ยูล... ยูล ฮาร์วี ”

เสียงแหบห้าวคล้ายเพิ่งแตกหนุ่มตอบกลับไปอย่างแข็งขัน

“ ฮาร์วีงั้นรึ? ”  แย้มยิ้มบาง ก่อนจะต่อประโยคถัดมา  “ เจ้านี่เอง...ลูกสาวของฮวน ฮาร์วี ”

“ ฉันคงดูไม่เหมือนผู้หญิงเท่าไหร่ ” เด็กสาวตอบกลับเรียบๆ อย่างไม่ใส่ใจ “ และฉันก็พอใจที่ตัวเองเป็นอย่างนี้ ”

“ ..... ” อาเธอร์เงียบไปนิดเพราะเท่าที่ได้ฟังมาจากปากคนเป็นพ่อนั้น ลูกสาวหน้าตาเหมือนกับนางฟ้าตัวน้อยๆ แล้วก็น่ารักอ่อนหวานและเข้มแข็ง ซึ่ง...ค่อนข้างจะตรงกันข้ามกับเด็กสาวที่เขามั่นใจว่าตอนแรกเป็นเด็กหนุ่มตรงหน้า

“ อย่างนั้นหรือ เล่าประวัติของเจ้าให้ข้าฟังหน่อยสิ... ”

ราชามีท่าทีผ่อนคลายและสบายๆ ทำให้ยูดอดคิดถึงพ่อของเธอขึ้นมาอีกไม่ได้ ต่อให้ถึงเวลาหน้าสิ่วหน้าขวาน ราชาองค์นี้จะยังยิ้มออกอยู่อีกรึเปล่า?

“ ฉันเกิดที่ญี่ปุ่น  ใช่ชีวิตอยู่ที่นั่นจนแปดขวบพ่อก็พากลับมาที่นครลอยฟ้า ฉันอยากเป็นอัศวิน เมื่อโอกาสมาถึงแล้วก็เลยมาที่นี่...มาเป็นนักเรียนอัศวิน ”

ยูลเล่าประวัติโดยย่อของเธอ ซึ่งมัน....

“ ขอละเอียกว่านี้หน่อยสิ ” ราชาเปล่งเสียงหัวเราะออกมา “ ข้าว่าแบบนี้มันรวบรัดไปหน่อยนะ ”

“ นี่เป็นส่วนหนึ่งของการทดสอบรึเปล่า ” คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน “ แม้ท่านจะเป็นราชา แต่ฉันก็ไม่ชอบเล่าเรื่องของตัวเองให้คนแปลกหน้าฟัง ”

“ ฮะๆๆ เสียใจด้วยที่ต้องบอกว่าใช่ ”

ใบหน้าราวกับเด็กหนุ่มแสดงความยุ่งยากใจออกมาอย่างชัดเจน คิ้วขมวดเข้าหากันอย่างไม่รู้จะเริ่มต้นอย่างไรดี

“ ท่านอยากรู้อะไร ฉันจะตอบ ”

อาเธอร์หลุดขำ กลายเป็นเขาต้องตั้งคำถามอีกเหรอ

“ แล้วเมื่อแปดปีที่แล้ว...เจ้าและพ่อของเจ้ามาที่นี่ทำไมกันเล่า? ”

คำถามนี้เหมือนสายฟ้าฟาดกลางใจ ยูลนิ่งงันไปเหมือนถูกตีแสกหน้าด้วยของแข็งอย่างแรง ความรู้สึกที่ถูกซ่อนเร้นไว้ภายในส่วนที่ลึกที่สุดของหัวใจถูกกระชากออกมา ภาพหลายภาพปรากฎขึ้นในหัว ฉายติดต่อกันเป็นฉากๆ

ภาพของหญิงสาวใบหน้าสะสวยในชุดกิโมโนผ้าไหมงดงามที่เธอคอยเกาะชายผ้าเด็นตามต้อยๆ อยู่เสมอ....

ภาพที่มือขาวผุดผาดราวกับไข่ปอกเปลือกนั้นสัมผัสลงบนใบหน้าของเธอ คอยปลอบประโลม เช็ดน้ำตา สัมผัสและโอบกอดด้วยความรักใคร

ภาพ..ที่มีเด็กหญิงหน้าตาน่ารักราวกับนางฟ้านั่งอยู่บนตักของหญิงสาวที่สวยงามยิ่งกว่าเทพธิดา และชายร่างสูงใหญ่ที่โอบกอดทั้งคู่อยู่ด้วยวงแขนกำยำแข็งแรง   

และภาพสุดท้าย ที่มือใหญ่หยาบกร้านกำลังโอบกอดร่างเล็กของเด็กหญิง รั้งเอาไว้ ไม่ให้ร่างเล็กบางที่มีน้ำตานองหน้าวิ่งตามหญิงสาวผมดำขลับที่กำลังเดินจากไป ห่างออกไปมากขึ้น...และมากขึ้น....

ยูลยังจำแผ่นหลังบอบบางที่เดินจากไปอย่างเย็นชาโดยไม่หันกลับมามองเธอกับพ่อเลยแม้แต่ครั้งเดียว จำชุดกิโมโนผ้าไหมปักลายกิ่งซากุระได้ทุกรายละเอียด จำได้...แม้กระทั่งกลิ่นมัสก์หวานหอมที่เธอใช่ประจำ

“ พ่อ...พาฉันมามีชีวิตใหม่ ”

เสียงของเธอแห้งผาก เต็มไปด้วยอารมณ์ความรู้สึก

“ ในเมื่อผู้หญิงคนนั้นทิ้งเรา.... มันก็ไม่มีความจำเป็นต้องจมปลักอยู่ในที่ๆ ว่างเปล่า ไร้ซึ่งความทรงจำดีๆ ” ลำคอของเธอกำลังตีบตัน

ฉัน...เกลียดเธอ....เกลียดความชั่วร้ายที่ชักนำเธอออกไปจากครอบครัว... ”

นัยน์ตาแดงก่ำคล้ายจะร้องไห้ แต่น้ำตากลับไม่มีไหลออกมาสักหยด

ถึงภาพตอนนั้นจะพร่ามัวด้วยหยดน้ำตา แต่ยูลไม่มีทางลืมเลือนสิ่งที่เห็นไปได้ง่ายๆ ภาพสุดท้ายที่มือบางปัดปอยผมดำขลับไปด้านหลัง เผยให้เห็นต้นคอขาวและรอยจุดสองจุดคล้ายถูกฝังคมเขี้ยวลงไป.. ก่อนคนที่เธอเคยเรียกว่าแม่..จะหายตัวไปต่อหน้าต่อตา

ฝ่ามือร้อนผ่าวของราชาแตะลงบนไหล่ของเธออย่างแผ่วเบา ก่อนจะออกแรงบีบอย่างให้กำลังใจ

“ คำถามสุดท้ายแล้ว... เป้าหมายของเจ้า..คือสิ่งใดกัน ”

นัยน์ตาสีฟ้าซีดมองสบนัยน์ตาสีมรกตตลอดเวลา ไม่หรุบหนีไปไหนแม้แต่น้อย แววตานั้นเปล่งประกายกล้าเต็มไปด้วยความเข้มแข็ง เด็ดเดี่ยว มั่นคง และหนักแน่น

“ ฉันต้องการแข็งแกร่ง...เพื่อปกป้องครอบครัว! ”

พอถึงตอนนี้แล้ว ความรู้สึกโกรธเคืองที่มีต่อฮวนที่เขาเอาลูกม้าของเธอไปขายขัดหนี้ก็พลันหายไปอย่างน่าประหลาด เธอไม่รู้สึกเสียใจหรืออาลัยอาวรณ์ลูกม้าอีก อย่างไรเสียที่บ้านก็มีจอน สมิทม้าอาหรับสีดำสนิทสง่างาม และพอคิดถึงจอน สมิทแล้ว ราคามันก็น่าจะมากพอขายได้เงินเป็นกอบเป็นกำมากกว่าเจ้าโพนี่อีกแน่

เท่านี้...ก็เพียงพอแล้ว...

กลีบปากบางกระตุกยิ้มออกมา

 

หลังจากที่ร่างสูงโปร่งของเด็กสาว...ที่มองอย่างไรก็ไม่ต่างจากเด็กหนุ่มเดินออกไป อาเธอร์ก็ครุ่นคิดอะไรบางอย่าง เรื่องเดียวกันแต่พ่อลูกคู่นี้เล่ากันไปคนละทางเลย! เขาอดที่จะหัวเราะออกมาไม่ได้ หนึ่งคนมองสิ่งที่เกิดขึ้นอย่างตรงไปตรงมา และซื่อตรงในความรู้สึก ส่วนอีกคน......

เอาไว้ต่อ..ในบทหน้าก็แล้วกัน..

 

 

 

------------------------------------------------------

 

 

 

สรุป(ในความคิดของยูล)-

แม่ถูกกัดกลายเป็นแวมไพร์ค่ะ และหายตัวไปต่อหน้าต่อตายูล ฮวนเลยพากลับมาที่คาเมล็อต ซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขาเอง หลังจากนั้นก็เลี้ยงดูเธอมาด้วยตัวคนเดียว สองสามปีให้หลังเมื่อยูลโตพอแล้ว ฮวนก็เริ่มเจ้าชู้เหมือนก่อนแต่งงาน มีลูกมีเมียอีกครั้งค่ะ 555555555 #แย่นัก

ส่วนจุดประสงค์ก็คือ...เธอในตอนเด็กอ่อนแอเกินไปที่จะห้ามปรามแม่ได้ จึงอยากแข็งแกร่งขึ้น อยากปกป้องคนสำคัญซึ่งก็คือพ่อคนเดียวที่เธอมีอยู่ในตอนนี้นั่นเอง

 

อาห์ จบแย้วว จบแย้วว จบแย้ววว >__<

ชอบเว้นท์นี้มาก เขียนมันส์เลย เนื่องจากไม่เคยโรลกับท่านอาเธอร์.../ซับ/  หากนิสัยออกมาผิดเพี้ยนประการใดก็ขออภัยด้วยค่ะ

ศึกษาโดยการอ่านจากฟิกคนอื่นล้วนๆ #แย่ว์นัก

 

ขอสารภาพว่าถึงแม่ว่าตัวเองเป็นแม่....แต่โคตรชอบความสัมพันธ์ของพ่อลูกคู่นี้เลย / กลิ้งฟินคนเดียว

 

รักและเอ็นดูยูลกับฮวนให้มากๆนะคะ//สะกดจิต #โดนตบ

ไว้พาร์ทของฮวนแต่งเสร็จแล้วจะตามมาในเร็ววัน........(กี่วันวะ.......)

Comment

Comment:

Tweet